Waarom de strijd tegen regeldruk dweilen met de kraan open blijft
Europese instellingen werken aan vereenvoudiging van financiële regelgeving. Dat is noodzakelijk, maar zolang de institutionele mechanismen die nieuwe complexiteit voortbrengen blijven bestaan, dreigt vereenvoudiging een tijdelijke onderhoudsbeurt te worden.
Het Regulatory Complexity Framework onderscheidt elf mechanismen waardoor regelcomplexiteit ontstaat en zichzelf versterkt. Het koppelt deze aan institutionele hervormingsprincipes en concrete voorbeelden van hun toepassing.
Het paper werkt drie mechanismen nader uit. Perimeterarbitrage leidt tot een groeiend aantal afzonderlijke regelgevingsregimes. Regulatory capture door complexiteit vergroot de afhankelijkheid van wetgever en toezichthouder van sectorspecifieke expertise. Accommoderende regelgeving creëert uitzonderingen en inconsistenties die vervolgens aanvullende regels uitlokken.
Duurzame vereenvoudiging vraagt daarom om andere institutionele ontwerpkeuzes: reguleren vanuit economische activiteiten en publieke beleidsdoelen, uitzonderingen beperken en de bestuurlijke beheersbaarheid van het stelsel bewaken.
Het centrale uitgangspunt is dat iedere nieuwe complexiteit een zelfstandige rechtvaardiging behoeft. Kan hetzelfde beleidsdoel eenvoudiger worden bereikt, dan behoort die eenvoudiger weg het uitgangspunt te zijn. De financiële sector vormt het vertrekpunt; de benadering biedt ook aanknopingspunten voor andere regelgevingsdomeinen.
Lees hieronder het volledige artikel